خبرنگار خوب کسی است که بعد از چاپ گزارشش باز هم بهش سفارش مطلب بدهند

هزار بار برای هزار نفر اعتراف کردم که اخلاقم سگی است. اما باور نکردند. حتی اگر به چشم دیده باشند.

ولی جدیدا یکی دیگر از این اخلاق های سگی دیگرم را کشف کردم.

کافی است گوشه چشمی از کسی ببینم، ازش بدم می آید. بد اخلاقی می کنم. بعضی وقت ها هم متنفر می شوم. سگ می شوم.

پس لطفا تا اطلاع ثانوی دم پرم نیایید.

می دانید که! سگ پاچه می گیرد.

یک ذره دو  ذره هم نه، کلی.

رئیس بزرگ اینطور خواسته.

هم شکل و رنگ و لعابمان تغییر کرده هم قد و قواره مان.

شاید بعد از سه سال خواسته بهمان بفهماند که دیگر بالغ شدیم.

دیگر باید از قطع یک مجله داخلی در بیاییم و وارد دنیای روزنامه ای شویم.

خودمان که خودمان را جدی نگرفتیم، حتما رئیس می خواهد مجبورمان کند جدی باشیم.

سخت بود. نفس گیر بود. ۲ هفته تا ۸ و ۹ سر کار بودیم. ولی آخرش قشنگ شد.

اسمش را می گذارم نقطه عطف. نقطه عطف یک موج سینوسی.

اما بدم هم نمی آید این موج سینوسی یک روز تبدیل به نمودار تانژانت شود. یادتان که هست چه شکلی بود؟

اگه با این جایزه به جایزه world press هم امیدوار باشم اسمم را می گذارید پر رو یا امیدوار؟